Ervaringen van 2 freelancers

In het boek 'Fr€€lancen' beschrijven Shirley Brandeis (37) en Linda Versteege (31) hun ervaringen als freelance journalist. Op dit weblog praten zij - en collega Margriet Zuidgeest (41) - verder over hun dagelijkse beslommeringen als freelancers, in combinatie met hun andere taak: het moederschap. Door alle lezersinput krijgen onderwerpen vaak een verrassende wending!

Compliment

Linda: Vorige week werd ik gebeld over een mogelijke nieuwe opdracht. De mevrouw had mijn naam doorgekregen van een man die ik eens had geinterviewd. Vandaag belde hij me zelf, ook weer met een opdracht. 'Je hebt me ooit eens geinterviewd en ik heb toen tegen je aangepraat en jij hebt het toen mooier dan ik het zou kunnen zeggen opgeschreven'. Dat vond ik een mooi compliment. Ik heb het nog eens opgezocht, ik had hem in 2006 geinterviewd. Toch leuk als iemand je zo lang onthoudt! En het levert nu dus ook weer werk op, want beide opdrachten gaan door.

Jullie wel eens door oude opdrachtgevers / interviewkandidaten opnieuw benaderd? Of na een acquisitiemail niet direct, maar pas veel later toch een opdracht gekregen?

Aaaaaargh

Shirley: Ik deed verslag van een bijeenkomst en de lokale televisie was erbij. Ik wilde graag die avond mezelf terugzien op tv. Gewoon, voor de lol. Later die dag stuurde ik mijn moeder een mailtje. Gekscherend schreef ik 'ben maar naakt voor de camera gaan dansen, misschien kom ik dan op tv'. Druk op de knop en verzonden... aan mijn baas van de krant! Aaaaaargh.
Jullie ooit een mailblunder gehad?

Stel...

...een collegafreelancer krijgt geen uitnodiging voor een brainstorm bij een blad waar jullie beiden voor werken en jij wel. Je denkt dat het een foutje van de opdrachtgever is en dat die collega dus wel uitgenodigd had moeten worden. Vertel je je collega over die brainstorm, of denk je: jammer dan en hoop je zelf zo meer opdrachten binnen te slepen?

Mijn visitekaartje

Deze week het visitekaartje van Linda Versteege!

Toen ik net begon had ik geen echte huisstijl, maar een zelf in elkaar geknutseld visitekaartje. Ik heb 'm nog bewaard en het is niet slecht. Maar ik had geen logo. Op een gegeven moment heb ik eens een artikel voor iemand geschreven en dat bleek een ontwerper te zijn. Hij bood toen aan om mijn logo te ontwerpen, gratis! Dat vond ik wel heel gaaf. Want eerlijk is eerlijk: ik vond het toen niet nodig geld uit te geven aan het ontwerp van een huisstijl. Ik ging op gesprek en twee weken later werd mijn logo onthuld. Ik was er meteen helemaal blij mee. Het paste bij me. Het is een oog, maar de oranje bogen van het oog zijn ook een gestileerde S. Helaas heb ik vorig jaar een hele stapel kaartjes weg moeten gooien, omdat ik ben verhuisd! Ik moet ook bekennen dat ik zelden mijn kaartje aan iemand geef. Dat vergeet ik, of nog erger: ik heb ze niet bij me! Maar goed, het logo staat ook op mijn enveloppen, briefpapier en op mijn website. Het staat toch professioneel, vind ik. Ik weet nog dat ik het heel stoer vond dat ik een logo had ;)

Dilemma: freelancen of toch maar in vaste dienst?

Deze week is het gastblog van Kevin Timmerman!

Toen ik nog in de brugklas zat had ik een abonnement op het populair wetenschappelijke tijdschrift ‘Kijk’. Toch had ik vaak na het lezen van de artikelen nog vragen. Ik verdiepte me verder in onderwerpen en wilde het onderste uit de kan weten. Ik had in die tijd nog geen idee welke kant ik op wilde qua vervolgopleiding en het was mijn moeder die toen zei: ‘Lijkt het je niet leuk om journalist te worden? Dan zou jij zo’n artikel voor Kijk kunnen schrijven’. Vanaf dat moment wist ik het zeker: ik zou journalistiek gaan studeren.

Tegenwoordig probeer ik de barrières die een journalistiek student tegenkomt te overwinnen. Zo zijn er persvoorlichters, woordvoerders en deskundigen die me niet serieus nemen en me confronteren met de opmerking: “studenten? Daar hebben we geen tijd voor”. Gelukkig reageert niet iedereen zo en staat daar tegenover dat journalistiek studenten wel vaak primeurs behalen. Want journalistieke producten van studenten worden immers vaak nergens gepubliceerd, dus praten mensen nogal eens hun mondje voorbij. Het is zaak om je als student van de rest te onderscheiden door professioneel over te komen en zo te zorgen dat de woordvoerder jou dingen vertelt die hij bij de Telegraaf journalist nooit uit de boeken had gedaan. De houding die je hierbij ontwikkelt zal me later hopelijk goed van pas komen.

Om naast mijn studie wat praktijkervaring op te doen solliciteerde ik vorig jaar bij een huis-aan-huiskrant. Ik werd meteen met open armen ontvangen. Na een studieproduct van me te hebben gelezen waren ze er zo enthousiast over dat het na een lokale vertaling meteen de krant in kon. Bovendien is het ook nog eens mooi meegenomen dat ik een, volgens studentnormen, riante vergoeding krijg.

Mijn wens is om in de toekomst voor een dagbladen en/of voor een tijdschriften te schrijven. Het lijkt dan ideaal om als freelancer aan de slag te gaan, maar ik huiver nog een beetje voor de onregelmatigheid die daarbij komt kijken. De afweging tussen freelancen of in vaste dienst werken zal ik nog moeten maken in de toekomst. Wel lijkt het me belangrijk dat ik mezelf ga specialiseren in een aantal onderwerpen. Docenten van mij benadrukken keer op keer dat kranten op zoek zijn naar gespecialiseerde studenten. Voordat een medestudent van mij was begonnen met zijn studie zei journalist en schrijver Joris Luyendijk tegen hem: ‘Als ik jou was zou ik geen journalistiek gaan studeren. Als journalist word je geboren, journalistieke eigenschappen hoef je niet per se tijdens een opleiding te leren, maar kun je later in de praktijk ontwikkelen. Het is beter om een andere studie te kiezen en je te specialiseren’. Net als ik koos hij toch voor journalistiek. Of onze keuze verstandig is geweest zal de toekomst moeten uitwijzen.

Dubbel risico

Margriet: Ineens werd ik toch een beetje onrustig. Ik had voor een grote opdracht een collega ingehuurd, waar ik erg blij mee was. Zelf inhuren had ik nog niet eerder gedaan (wel samengewerkt). Zij gaat uiteraard aan mij factureren. Toen bedacht ik dat je met een opdrachtgever natuurlijk altijd het risico loopt dat-ie niet betaalt; omdat hij dat 'gewoon' niet doet of misschien door faillisement niet meer kan. Maar... nu ontvang ik straks op mijn beurt een factuur van die collega. Stel dat ík niet word betaald, dan loop ik niet alleen mijn geld mis, maar ik moet wel mijn collega betalen - wat ik uiteraard ook wil en zal doen. Best een (dubbel) risico.

Moeten we dit soort risico's gewoon zien als part of the job? Want zoiets valt niet in te calculeren of te verzekeren lijkt me. Maar gewoon niet bij nadenken dan? Anders wordt (samen) freelancen wel erg stresserig!

Ont-moeten

Linda: Het woord van het jaar 2009 is ontvrienden. We logden er al eerder over. Vorige week zat ik tv te kijken en opeens kwam er een woord voorbij, dat wat mij betreft woord van het jaar 2010 moet worden: ont-moeten. Het kwam voorbij in zo'n metamorfoseprogramma. De vrouw in kwestie moest heel veel van zichzelf en volgens 'de deskundige' werd het tijd dat ze nu eindelijk eens ging ont-moeten. Nu heb ik altijd al iets gehad tegen het woord 'moeten'. Als iemand dat tegen mij zegt, zeg ik standaard 'ik moet niks'! Toch moet ik ook veel van mezelf. Er zijn nu eenmaal van die dingen die 'moeten'. Maar er zijn ook van die zelfopgelegde moet-dingen. Zoals dat ik vind dat ik tegen bepaalde opdrachtgevers altijd ja moet zeggen. Of dat ik bij een kopje thee een koekje of chocolaatje moet eten. Maar een beetje ont-moeten kan geen kwaad! Moet jij ook ont-moeten? Of heb je er totaal geen last van?

Poëzie en proza

Margriet: Wij freelancers zijn natuurlijk altijd op zoek naar opdrachten - betaald werk dus. Toch neigt ons werk sterk naar hobby. We maken er misschien niet altijd (genoeg) tijd voor, maar ons computerscherm wordt vast weleens 'plotseling' verblijd met poëzie of proza. Wat doe je er dan mee? Probeer je 't - voor zover mogelijk - te verkopen? Schrijven is tenslotte je brood. Stuur je het op naar een (literair) tijdschrift, just for fun? Of laat je 't lekker in het mapje 'overig' zitten tot je computer crasht en je verschoond bent van je kunstzinnige uitspatting?

Ik ga binnenkort een (deel van een) verhaal opsturen naar een tijdschrift dat ook feedback geeft. Ieks...

Goeie ouwe tijd?

Shirley: Ik zag laatst een item op het Jeugdjournaal. De langspeelplaat is weer terug! En wat ze toen deden: ze legden stap voor stap uit wat een lp ("want dat is de afkorting") is en hoe je 'm afspeelt. Ik viel van mijn stoel. Ik ben dus echt oud aan het worden.
Mijmerend over vroeger kreeg ik het echter benauwd bij het idee dat ik dertig jaar geleden journalist was geweest. Hoe had ik kunnen werken zonder computer (tekstverwerken, opzoeken op internet, per mail versturen en contact hebben), zonder mobiele telefoon, zonder agenda die piept als ik iets moet doen? Hoe traag, onproductief, inefficient en saai was het toen!
Denken jullie daar wel eens aan, hoe je werkende leven er dan voor je uit had gezien?

Mijn visitekaartje

Vandaag het visitekaartje van Petra Kruijt! 

Ik heb dit visitekaartje al sinds het begin van mijn onderneming. Omdat ik graag een opvallende kleur wilde, koos ik voor een knallend geel kaartje. Ik wist al precies hoe ik de letters wilde hebben en daarom was het ontwerp zo gepiept. De achterkant van het kaartje was iets lastiger omdat ik er meer op wilde hebben dan alleen mijn gegevens. Vandaar dat ik heb gekozen voor een soort doorloop: Petra Kruijt maakt tekst. Alles bij elkaar ben ik nog steeds erg blij met mijn kaartje (en dat is maar goed ook, want ik heb er nog acht doosjes vol van liggen). De kleur werkt als een tierelier tussen alle witte kaartjes en de grote letters die van het kaartje af lopen springen goed in het oog. Eigenlijk is dit kaartje het begin geweest van een hele huisstijl, want ook mijn website, briefpapier en enveloppen hebben deze kleur en stijl.

Jouw visitekaartje hier?

Mail naar info@seetekst.nl